Hver er að þræða villigötur auðnanna inní tún svefnrofa minna?
föstudagur, desember 31, 2004
People get all emotional, and sometimes, man, they just don't think rational,
you know, just think they're on TV.
Það fórst fyrir að minnast eins árs afmælis Fenmetrasín, sem var nú um daginn.
Já, það er ár liðið síðan ég lagði töflunum, setti á mig töflurnar og gekk útí kríthvítt ómæli hins gráa belgs bakvið uppglennt og blóðhlaupin augu ykkar - ykkar "sem heima sitjið" og hafið varla færst spönn frá rassi síðan fyrst þið létuð glepjast eða tefjast. Og það er ekkert slæmt, það sama á nokkurn veginn við mig, nema ég er á hnjánum á gervigæru, næstum rykfallinn, illa tafinn og glapstímandi líktog Garðar og Flóki.
Ég viðurkenni að hafa verið misduglegur að blása á eftir pílunni sem ég skaut af stað fyrir ári, en það verður ekki frá því litið, að ég hef hæft eitthvað mark. Mark sem kannski var ekkert sett, enda svo fjarri eðli mínu að huga að Framtíðinni. Söng pílunnar heyri ég þó nú, en graftrarþung augu mín nema ekki skorið, þetta sama mark - takmark - er í stíl afmæla og er orðið nýtt; nýtt, rígskorðað mirage, sem ég leiði hjá mér einsog hverja aðra ósk eða þrá, uns það gellur í pílunni á ný, líklega að ári, og ný sjónhverfing til að hundsa bætist í safn daga minna; enn einn helvítis taumurinn sem tekur í.
Úr kryddpung mínum hef ég stráð muldum hnullungum, hnullungum sem eru ekki nema molar úr fjöllunum sem ég kíkji, kíkji til að stela visku, visku sem ég ber á herðum mínum einsog flösu, flösu sem ég sigta úr þessu molnuðu hnullungum fjallanna í andlitinu, andlitinu sem ég nota til að drepa á dreif nojum og til að bulla. Bulla til að lifa.
Í eitt ár hef ég kámað og krotað fingraförum mínum á gifsgrímu internetsins - tattúverað bakhönd huga einhverra nafnlausra lesenda í eitt ár. Á einu ári hef ég orðið eldri, á einu ári hef ég ... sokkið dýpra í eðju miðeldris og flíspeysna, spólað í klisjum, bakkað á vandamenn, spúið miði og hökkt hálf skakkur, verið yfirheyrður og laminn og loks, í fyllingu tímans brölt á fætur, bara til að hrasa.
Hver eru peðin sem ég tefli fram? Ég veit það ekki, ég hreyfi það sem er hendi næst, einsog fiskur í raspi er alveg eins á bragðið. Hvort er raspið eða fiskurinn, veit ég ekkert heldur. Óþekkt er óvissa, og óþekktin er djöfullegur ljóður á ráði mínu.
Takk fyrir það liðna (nothing else contained you ever).
Óþekk(t)ur Óviss (f. 1982)
Það fórst fyrir að minnast eins árs afmælis Fenmetrasín, sem var nú um daginn.
Já, það er ár liðið síðan ég lagði töflunum, setti á mig töflurnar og gekk útí kríthvítt ómæli hins gráa belgs bakvið uppglennt og blóðhlaupin augu ykkar - ykkar "sem heima sitjið" og hafið varla færst spönn frá rassi síðan fyrst þið létuð glepjast eða tefjast. Og það er ekkert slæmt, það sama á nokkurn veginn við mig, nema ég er á hnjánum á gervigæru, næstum rykfallinn, illa tafinn og glapstímandi líktog Garðar og Flóki.
Ég viðurkenni að hafa verið misduglegur að blása á eftir pílunni sem ég skaut af stað fyrir ári, en það verður ekki frá því litið, að ég hef hæft eitthvað mark. Mark sem kannski var ekkert sett, enda svo fjarri eðli mínu að huga að Framtíðinni. Söng pílunnar heyri ég þó nú, en graftrarþung augu mín nema ekki skorið, þetta sama mark - takmark - er í stíl afmæla og er orðið nýtt; nýtt, rígskorðað mirage, sem ég leiði hjá mér einsog hverja aðra ósk eða þrá, uns það gellur í pílunni á ný, líklega að ári, og ný sjónhverfing til að hundsa bætist í safn daga minna; enn einn helvítis taumurinn sem tekur í.
Úr kryddpung mínum hef ég stráð muldum hnullungum, hnullungum sem eru ekki nema molar úr fjöllunum sem ég kíkji, kíkji til að stela visku, visku sem ég ber á herðum mínum einsog flösu, flösu sem ég sigta úr þessu molnuðu hnullungum fjallanna í andlitinu, andlitinu sem ég nota til að drepa á dreif nojum og til að bulla. Bulla til að lifa.
Í eitt ár hef ég kámað og krotað fingraförum mínum á gifsgrímu internetsins - tattúverað bakhönd huga einhverra nafnlausra lesenda í eitt ár. Á einu ári hef ég orðið eldri, á einu ári hef ég ... sokkið dýpra í eðju miðeldris og flíspeysna, spólað í klisjum, bakkað á vandamenn, spúið miði og hökkt hálf skakkur, verið yfirheyrður og laminn og loks, í fyllingu tímans brölt á fætur, bara til að hrasa.
Hver eru peðin sem ég tefli fram? Ég veit það ekki, ég hreyfi það sem er hendi næst, einsog fiskur í raspi er alveg eins á bragðið. Hvort er raspið eða fiskurinn, veit ég ekkert heldur. Óþekkt er óvissa, og óþekktin er djöfullegur ljóður á ráði mínu.
Takk fyrir það liðna (nothing else contained you ever).
Óþekk(t)ur Óviss (f. 1982)
Söfn
Gerast áskrifandi að Ummæli [Atom]