Hver er að þræða villigötur auðnanna inní tún svefnrofa minna?
föstudagur, desember 03, 2004
Son, you remind me of my home faraway
númer sex
Country Roads með Toots and the Maytals
Reggí, aftur, en í aðeins öðruvísi stíl. Það er harðara, held að það falli undir rock-steady, nema það sé bara reggay, því eini munurinn fellst í einhverjum dans sporum. Nb, var það hinn yndislegi söngvari Toots Hibbert sem fyrstur bauð fram orðið reggí, svona opinberlega, þó þá væri það stafsett reggay.
Country Roads er þriðja koverið á listanum, ég gleymdi að taka fram að númer tíu væri líka kover, og flestir vita er það frægast í útgáfu John Denver, sem ég þekki ekkert vel. En hef heyrt samt, bara ekkert mikið, og mér þykir ekki neitt um. Reyndar hafði ég innbyggt óþol gagnvart laginu, svo mikið að fyrirfram gaf ég útgáfu The Maytals engan séns. Það var ekki fyrren, að á fylleríi sem lagið rann í gegn á plötu sem ég á, að ég grét næstum því krafturinn er svo hrikalegur.
Það er með þetta lag, einsog svo mörg sem ég fíla, að það byggir á svona léttu undirspili sem magnast eftir því sem á líður. Og aldrei verður það betra, ef forsöngvarinn leikur sama leik, því það gerir Toots. Hann heldur sig ekki beint til hlés, ég meina hann syngur, en í blábyrjuninni er hann ekkert að beita röddinni neitt, hummar bara, syngur svo byrjunina einsog John fokking Denver. Undir lokin, þegar trommurnar slá fastar - djöfull eru breikin svöl - fer hann að orga, einhverstaðar neðan úr maga eða þörmum, röddin brestur; aahhHHh, bless your maker, mah, mahm mah mah, mah! Það er einhver negrasálms fílingur, minnir mig á The Soul Stirrers.
Eitt enn, þau breyta textanum nokkuð, syngja um vestur Jamæka og bláu fjöllin þar, sem er auðvitað ákveðinn agnarplús, því hver hefur áhuga á ættjarðarsöng um USA? Amk, ekki ég, nema að litlu leyti, og þá helst að það sé í skemmtilegum útfærslum Raymonds, sbr. Oklahoma U.S.A. eða Kentucky Moon demóið af Muswell Hillbillies. Því það eru í raun ádeilur, ádeilur td á þá sem hafa Oklahoma söngleikinn á heilanum (einsog hann sjálfur), eða stunda svona veruleikaflótta (þó hann sé einn mesti instigator alls slíks, það eru þúsundir manna sem eiga um sárt að binda vegna þessa illa manns).
Maytalarnir eiga slatta af frábærum lögum, en Country Roads er enn mitt uppáhald, enda fyrsta lagið sem heillaði mig með þeim. Önnur lög eru ma, Pressure Drop sem Clash koveruðu, Funky Kingston sem inniheldur frábært rave-up, og svo snillings verkið 54-46 That's My Number sem er í raun jafn hátt Country Roads í gæðum. Að ógleymdri útgáfu þeirra á Louie Louie, sem ansi feit. Þeir tóku líka You Really Got Me, sem ég er með á tölvunni, það er gaman að því, en ekkert meistaraverk.
Funky Kingston platan er góðra gjalda verð, inniheldur flest lögin sem ég taldi upp hér að ofan. Hún er því miður ekki til hér á landi, svo ég læt mér duga flott comp sem heitir Sweet and Dandy, og er til í Smekkleysubúðinni.
Country Roads með Toots and the Maytals
Reggí, aftur, en í aðeins öðruvísi stíl. Það er harðara, held að það falli undir rock-steady, nema það sé bara reggay, því eini munurinn fellst í einhverjum dans sporum. Nb, var það hinn yndislegi söngvari Toots Hibbert sem fyrstur bauð fram orðið reggí, svona opinberlega, þó þá væri það stafsett reggay.
Country Roads er þriðja koverið á listanum, ég gleymdi að taka fram að númer tíu væri líka kover, og flestir vita er það frægast í útgáfu John Denver, sem ég þekki ekkert vel. En hef heyrt samt, bara ekkert mikið, og mér þykir ekki neitt um. Reyndar hafði ég innbyggt óþol gagnvart laginu, svo mikið að fyrirfram gaf ég útgáfu The Maytals engan séns. Það var ekki fyrren, að á fylleríi sem lagið rann í gegn á plötu sem ég á, að ég grét næstum því krafturinn er svo hrikalegur.
Það er með þetta lag, einsog svo mörg sem ég fíla, að það byggir á svona léttu undirspili sem magnast eftir því sem á líður. Og aldrei verður það betra, ef forsöngvarinn leikur sama leik, því það gerir Toots. Hann heldur sig ekki beint til hlés, ég meina hann syngur, en í blábyrjuninni er hann ekkert að beita röddinni neitt, hummar bara, syngur svo byrjunina einsog John fokking Denver. Undir lokin, þegar trommurnar slá fastar - djöfull eru breikin svöl - fer hann að orga, einhverstaðar neðan úr maga eða þörmum, röddin brestur; aahhHHh, bless your maker, mah, mahm mah mah, mah! Það er einhver negrasálms fílingur, minnir mig á The Soul Stirrers.
Eitt enn, þau breyta textanum nokkuð, syngja um vestur Jamæka og bláu fjöllin þar, sem er auðvitað ákveðinn agnarplús, því hver hefur áhuga á ættjarðarsöng um USA? Amk, ekki ég, nema að litlu leyti, og þá helst að það sé í skemmtilegum útfærslum Raymonds, sbr. Oklahoma U.S.A. eða Kentucky Moon demóið af Muswell Hillbillies. Því það eru í raun ádeilur, ádeilur td á þá sem hafa Oklahoma söngleikinn á heilanum (einsog hann sjálfur), eða stunda svona veruleikaflótta (þó hann sé einn mesti instigator alls slíks, það eru þúsundir manna sem eiga um sárt að binda vegna þessa illa manns).
Maytalarnir eiga slatta af frábærum lögum, en Country Roads er enn mitt uppáhald, enda fyrsta lagið sem heillaði mig með þeim. Önnur lög eru ma, Pressure Drop sem Clash koveruðu, Funky Kingston sem inniheldur frábært rave-up, og svo snillings verkið 54-46 That's My Number sem er í raun jafn hátt Country Roads í gæðum. Að ógleymdri útgáfu þeirra á Louie Louie, sem ansi feit. Þeir tóku líka You Really Got Me, sem ég er með á tölvunni, það er gaman að því, en ekkert meistaraverk.
Funky Kingston platan er góðra gjalda verð, inniheldur flest lögin sem ég taldi upp hér að ofan. Hún er því miður ekki til hér á landi, svo ég læt mér duga flott comp sem heitir Sweet and Dandy, og er til í Smekkleysubúðinni.
Söfn
Gerast áskrifandi að Ummæli [Atom]