Hver er að þræða villigötur auðnanna inní tún svefnrofa minna?

I take the poison, take the pity.

Hvítir veggir bera meir á reykfylltum dögum sínum í myrkri, hugsaði ég einu sinni, en ég skil mig ekki lengur. Ég kalla þetta hryðju, þegar ég stari svona á vegginn. Enn ein motherfokking hryðjan.

Ég hlusta á hljómsveitina, sem segir að það gætu orðið við tvö. Ég veit þú heyrir það, við tvö, þú sagðir það.

En hvað ég þýði í fljóðljósum iðju þinnar, það veit ég ekki. Í þessum skilyrðum er ég ekki einu sinni vissum að við skiljumst.

Ég get bara gefið þér allt. Þetta er bara allt, held ég. Eða hvað.