Hver er að þræða villigötur auðnanna inní tún svefnrofa minna?

Jónsmessunótt, Bjarnanesi
(örstuttur úrdráttur)

Mín kæra...

Á jónsmessu, um sólstöður, þá sér maður ekki Hornafjarðarmánann hans Dags. Nei síst alls. Maður skyldi búast við öllu hinu, að sjá allt hitt. Sleipni, halastjörnu, eða þá Glámsglyrnur sjálfs Dags á glugga: Hvurn djöfulan ert'að gera með ljóðin mín, strákskratti?
---

Ja, svo var það ekki meir, sem ég birti hér í bili -- enda lítið sem ég man svona beint uppúr mér. Nú er ég á bókasafni, menningarmiðstöðinni, og snakka suður, "híngað", um stama takka. Hvað á ég að lesa? Ég framlengdi dvölina um vikutím, sem er vel; Skarpi svelti einn, fjárútlát hins eina, eru ránmeira sjoppufæðið. En þetta, érsem blóm í eggi.

Dagur og Bugði eru frá, ég skrifaði þá í tölvuna. Það voru galdrastundir. Þorsteinn Antonsson er skrýtinn, en ég hafði gaman að, að lesa um Jóhannes og Skugga, en helst um Þórð Sigtryggson organista og Harald hamar, sem ég hafði aldrei heyrt um. Í nótt fór ég að lesa Sjö bræður, eftir Aleksis Kivi. Mig rámar í myndina sem gerð var eftir henni, en langar að sjá hana með fullu viti. Bræðurnir eru fyndnir, sérlega fyndnir; allt í einu, er ég kominn með áhuga fyrir samtölum, sem drifkrafti, sbr þessa og Sáðmenn, og ýmsar fleiri sem ég man ekki eftir í svipinn.

Kannski flýg ég á Laugardag. Annars flýg oft á dag. Hafið það gott, mín kæru.