Hver er að þræða villigötur auðnanna inní tún svefnrofa minna?

“Í bölsætum reyknum af hlaðvarpanum, er einsog eitthvað leynist í himninum bakvið garðshornið.”

Drekk þá frekar heima við.

Leynilegur aðdáandi (mamma) rak augun í að einhver fengi íbúð til afnota í Kaupmannahöfn til að rannsaka “æviferil Guðrúnar Sveinbjarnardóttur.” Þarsem fáar Guðrúnir komu til greina, lagðist sérlegur einkaspæjari þessarar bloggsíðu (mamma) í rannsóknir, hringdi í Soffíu Auði Birgisdóttur og fékk það á hreint að um sömu manneskju væri að ræða. Hyggst hún, skilst mér, lesa eitthvað eftir Sighvat borgfirðing, sem þekkti til. Heyrði ég rétt, hefur Guðrún verið kölluð Gunni graði af einhverjum.

Og þannig dreg ég mig í hlé. Raunar fagna því, sénsin ég hefði tíma til að gera þessu nógu nákvæm skil, sama hve mikið ég vildi.

Í gær gekk ég gömlu götuna mína. Það var grátlegt. Hún er reyndar orðin stéttlaus – eða var hún það alltaf?

Af Vatnshólum reiknaði ég út, með hálsinum, að næstumjafnblásamlit fjallasýn umhverfir ¾ borgarinnar. Og að ég gat, með vilja eða gleraugum, kannski kíki, séð innum gluggana hjá tveim gömlum vinum mínum, báðum óléttum, þó af sínhvorukyninu, úr sitthvorri höfuðáttinni. Ég á heima í annari.

Einholtið. Bráðum rífa þeir sjálfa verksmiðjuna, sem snýr að Einholtinu. Skúlptúrarnir af veggjum hennar eru farnir, þeir eru horfnir. Það er synd – valla. En, járnið sem liggur þar á veggnum, þar má heyra geimhljóð. Hvort sem sparkað er í botnininn eða gefið selbit. Við hér mælumst til þess, að fólk láti safnast þar að, þó væri ekki nema til að fá að skjóta af geimbyssu.

Í gær tók ég bara selbita varíantinn – það var austur-evrópskt kjallara par sem gekk á móti mér. Mjúkur af súpu, hugði ég það frekar fitting að síðasta höggið var algjör feilnóta.
---

Raunar verkjar mig ekki í nöglina, bara veit að hún er til.